Umudumu öldüremeyeceksin….

Hayattan mucize beklemeyi bırakanlardanım aslında. Aslında neden bu satırlara sığındığımı da bilmiyorum. Belki de yüreğimin kuytularında “bir mucize olur” umudunu hala saklıyorumdur.
Olmayan şansımı denemeliyim. Hayatın kıyısında değil, ortasında durup avazım çıktığı kadar bağırmak isteyenlerdenim: “Bende varım”
Bunun için bunca çaba.
Evet…
Bir yıldızım daha kayacak belki, belki yaşama dair umutlarımdan biri daha can çekişecek, belki bir kez daha sarsılacak yüreğim en şiddetli depremlerle…
Ama hayatta kalmak mücadele değil miydi zaten. Çoğu zaman umut sanıp da umutsuzluğun peşinden sürüklenmek değil miydi?
Elbette düşeceğim ve elbette kanayan yaralarım olacak. Hayat bedenime basa basa o acımasız kahkahasını savurarak elbette geçip gidecek yanı başımdan. Yıllarca biriktirdiğim korkusuzluklarımı bir gürleyişte en büyük yenilgilere dönüştürecek.
Bu değil miydi hayat?
Biz böyle görmemiş miydik, böyle yetiştirmedi mi henüz yerlerde sürünürken, emeklerken “hayat”a doğru.