İçimdeki sen…

Saklama, içindeki kanayan-kapanmayan yaralarını. Suskun gözyaşların aralarken içimdeki kapıları ruhumun enkazını ellerinle verdin toprağa…

Sağdan soldan ödünç hayatlar çaldım hayatıma anlam yüklemek için. Ama seninle araladığım göz kapaklarım sensiz bütün anlamsızlıkları taşıyor bakışlarında.

Yoktun…

Yokluğunda kırıldı kanatları içimdeki sensizliğin…
Gün, matemini yeni yeni atmaya başlamışken, siyahları çıkarıp silkelenmişken yaşanmışlıklardan göz kırptı geride bıraktığı tebessümlere…

İçimdeki sen yeniden koyuldu başı sonu belli olmayan hikayesini yazmaya. Sonu masalsı bitmeyecekti belki ama taşlarını kendi örmüştü ya olay örgüsünün…
İşte bu son sözdü tüm yaşanmışlıklara…