Saatleri yalnızlığa kurdum

Ellerim, yüreğimin umutsuzluğunu devirmek istercesine yakarıyor yine Allah’a. Payıma acı düştü kaderden.
Hayat, yalnızlığını ödünç verdi hayatıma…

Topladım hiç dağılmamış yüreğimin bavullarını. Karanlık bir kuyuydu hayat,.
Elimde, karanlığı yırmak için çabalayan cılız ışıklı bir fener…
Hiç büyümeyen çocuk benliğime bir sarsıntıda yıkılacak duvarlar ördüm. Sakladım kendimi hayattan.
Sonra…
Unuttum çıkmayı saklandığım yerden…
Körebe oynarken bağladığım içimdeki umudun gözlerini çözmeyi unuttum.
Sensizliğin dili olsa da anlatsa bir cümleye sığdırdığım ömrümü.
Anlatsa köşesinde kaldığım hayatın savurduğu yalnızlıkları…
Anlatsa içimdeki hazan mevsimlerini,
İklimlerimin sonbahar, saatlerimin ayrılığa kurulu olduğunu…